In zijn biografie van Ludwig Wittgenstein vertelt Ray Monk hoe Ludwig, als kind van negen, zich de vraag stelde "Waarom zou je de waarheid zeggen als het in je voordeel is om te liegen?". Monk ziet hierin een contrast met de meedogenloze oprechtheid waarmee de latere Wittgenstein steeds op zoek was naar de waarheid. Maar in feite is hier geen sprake van een tegenstelling. Als je open en oprecht op zoek bent naar de waarheid, moet je juist dit soort vragen stellen. En de eerlijkheid kan je gebieden te constateren dat het in bepaalde gevallen niet verkeerd is om te liegen. Wat wel verkeerd is, is jezelf onwaarheden aanpraten.

Wie ben ik? Zodra ik mijzelf die vraag stel, richt ik mijn blik op anderen. Ik probeer dan een andere vraag te beantwoorden, namelijk: wat ben ik? En daar kan ik alleen maar achter komen door naar anderen te kijken. Wat zijn de verschillen, en wat de overeenkomsten tussen anderen en mijzelf?