Beste Kweetal,

Enige tijd geleden besprak Craig het boek van Krauss. Beluister bijvoorbeeld http://bit.ly/yEuzIJ , http://bit.ly/JCWF3s en http://bit.ly/If00WZ

Groet,
Emanuel

Mooie vraag voor een examen filosofie:
Begrijpt Victor Stenger het citaat van Dylan? Leg uit.
Mooie vraag voor een examen logica:
(in de logica is "iets" juist of niet juist, dus dat is een vak waar we met multiple choice kunnen werken. Dat scheelt al gauw een slok op een borrel)
Het tegenovergestelde van "niets" is
a: iets
b: alles
c: niet niets

Beste Emanuel,

Ik weet niet of Kraus het hier heeft over jouw vriend Craig, maar hij beklaagt zich in het algemeen over commentatoren met een theologische motivatie, en over een in het bijzonder:

"Recently one review of my book by such a philosopher, which I think motivated the questions in the Atlantic interview, argued not only that one particular version of the nothing described by modern physics was not relevant. Even more surprisingly, this author claimed with apparent authority (surprising because the author apparently has some background in physics) something that is simply wrong: that the laws of physics can never dynamically determine which particles and fields exist and whether space itself exists, or more generally what the nature of existence might be. But that is precisely what is possible in the context of modern quantum field theory in curved spacetime, where a phenomenon called ‘spontaneous symmetry breaking’ can determine dynamically which forces manifest themselves on large scales and which particles exist as stable states, and whether space itself can grow exponentially or not. Within the context of quantum gravity the same is presumably true for which sorts of universes can appear and persist".

Verderop zegt hij nog:

"If all possibilities—all universes with all laws—can arise dynamically, and if anything that is not forbidden must arise, then this implies that both nothing and something must both exist, and we will of necessity find ourselves amidst something. A universe like ours is, in this context, guaranteed to arise dynamically, and we are here because we could not ask the question if our universe weren’t here. It is in this sense that I argued that the seemingly profound question of why there is something rather than nothing might be actually no more profound than asking why some flowers are red or some are blue. I was surprised that this very claim was turned around by the reviewer as if it somehow invalidated this possible physical resolution of the something versus nothing conundrum."

Zie: http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=the-consolation-of-philos&WT.mc_id=SA_Facebook

Beste Kweetal,

Ik heb geen idee tot wie Krauss zich hier richt. Maar de tweede passage van Krauss laat treffend zien dat Craig's kritiek op Krauss in de door mij hierboven genoemde podcasts in elk geval volstrekt terecht is. Ik zou dan ook zeggen: beluister deze drie podcasts eens (mocht je dat nog niet gedaan hebben).

Groet,
Emanuel

Hoe zou je het bestaan van God kunnen bewijzen, waarmee zou je een atheïst kunnen overtuigen? Ik hoorde net Dawkins in een debat iets van deze strekking zeggen: "Zelfs als er morgen een 100 meter hoge Christus voor mijn deur zou staan en zijn armen zegenend naar mij zo uitstrekken, dan zou ik nog zeggen: 'Knap gedaan. Ik weet niet hoe ze het klaarspelen.' En ik zou proberen een fysische verklaring voor het verschijnsel te vinden."
Daarmee bedoelt hij mijns inziens dat je uit geen enkel fysisch verschijnsel het bestaan van een God zou kunnen afleiden.
Gisteren zag ik de goochelaar Gili op de tv de toekomst voorspellen. Hoe hij het deed, weet ik niet, maar ik ben er zeker van dat er een goede natuurlijke verklaring voor is.

Emanuel Rutten WIL eenvoudig dat God bestaat en zijn streven is erop gericht anderen daar ook van te overtuigen. Emanuel, heb je ooit geprobeerd je het niet-bestaan van God in te denken? Probeer eens de rol van atheïst op te nemen. Valt best mee.

Rik

Beste Rik,

Het zou goed zijn wanneer je je op een filosofieblog zou beperken tot inhoudelijke reflectie op de alhier naar voren gebrachte wijsgerige overwegingen. Je kunt wel zeggen dat ik van alles "wil", maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om, het gaat erom dat je je tracht te verhouden tot de wijsgerige argumentaties die naar voren worden gebracht door mij en anderen, in plaats van armzalig op de persoon te spelen. Het verbaast mij altijd weer dat zelfs dit soort elementaire inzichten door velen geloochend worden, zelfs door hen die op z'n minst suggereren in filosofie geïnteresseerd te zijn.

Groet,
Emanuel

Update: de commentator waar Krauss zich tegen afzet, is Albert.
Zie: http://leiterreports.typepad.com/blog/2012/04/lawrencekrauss.html

Is het niet zo dat je met het multiverse idee het probleem alleen maar verlegt. Het idee is volgens mij heel simpel en simplistisch voor te stellen: als je een locomotief hebt met wagonnetjes kan je je de vraag stellen wie het laatste wagon trekt, dat is de wagon ervoor. Die word weer getrokken door een wagon daar voor. Uiteindelijk is de trekker natuurlijk onze locomotief (met zijn intrinsieke kracht (motor / brandstof etc). Maar als je beweerd dat deze loco geen intrinsieke kracht heeft maar vanuit een andere dimensie (onzichtbaar) word getrokken door een andere wagon en die weer door andere wagons en uiteindelijk weer door een eigen locomotief. En die weer vanuit een andere dimensie.... etc.
Zo lijkt het probleem opgelost te zijn alleen lijkt mij dit een oneerlijke truc (en een perfecte perpetuum mobile :)) . Want uiteindelijk moet toch iets verantwoordelijk zijn voor de trekkracht want wie is anders de trekker in het geheel? Wie is de eerste oorzaak die logisch gezien zelf geen oorzaak mag hebben en die zelf losstaand buiten de tijd en ruimte moet staan?

Of is dit te simpel gedacht?

Jantje19,

Ja. Universa bestaan onafhankelijk van elkaar, en er is geen locomotief die het geheel aandrijft. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Multiversum

Ok was in de war met het idee dat elk zwart gat een nieuw heelal creeert aan de andere kant van zo een zwart gat. En dat ons heelal dus ook het gevolg is van een ander zwart gat uit een ander heelal.
Maar een multiverse idee zoals beschreven in de wiki is natuurlijk waanzin.

Beste Emanuel,

Sorry, maar het was helemaal niet mijn bedoeling om op de man te spelen. Het spijt me dat je dat zo hebt ervaren.
Ik heb intussen het interview met Krauss nog eens herlezen. Het komt me voor dat het gaat over her verschil tussen een 'filosofisch niets' dat je, denk ik, kort kan omschrijven als 'een niets dat niet iets kan voortbrengen' en een 'fysisch niets' dat - hoe vaag ook omschreven als een systeem van wetten - de oorsprong is van het uni- of multiversum.
Dat filosofisch niets zou dan een andere oorzaak (God) moeten hebben om alles wat er is te laten ontstaan. Het fysisch niets zou aan zichzelf genoeg hebben. Maar filosofen zouden dan dat laatste niets geen niets noemen.
Dat is volgens mij in een notendop waar deze discussie om draait. Als theïst sta jij in verwondering over al het bestaande omdat het voortkomt uit Gods hand. Als atheïst doe ik hetzelfde om de grandeur en wetmatigheid van het heelal waar wij in deze tijd het voorrecht hebben om er steeds meer over te weten te komen.
Maar maakt het echt iets uit voor ons leven van alledag? Ik vermoed dat jij probeert je leven zo ethisch mogelijk uit te bouwen. Ik doe dat ook. Met vallen en opstaan. Net als jij, vermoed ik. Ik doe dat niet voor de uiteindelijke beloning of uit angst voor een uiteindelijke straf. Jij ook niet, denk ik.
Wat maakt het dan uit of er al dan niet een persoonlijke God bestaat? Je weet ook dat godsdienstige mensen aan deze God eigenschappen (qualia?) toeschrijven tot in het absurde. Jij doet dat waarschijnlijk niet, maar ik weet ook niet in hoeverre jouw God ontdaan is van alle menselijke eigenschappen. Als je daarin ver gaat, in wat onderscheidt zo’n God zich dan nog van mijn wetmatige universum?

En nog eens sorry dat ik even heb gedurfd om mee te voetballen met de grote jongens. ;-)

Rik

Beste Rik,

De metafysische term 'niets' zoals filosofen deze hanteren betekent 'niet iets', dus de afwezigheid van wat dan ook, geen substanties, geen accidenten, geen relaties, zelfs geen potentialiteiten. En dat is dan ook de reden waarom het metafysisch absurd zou zijn te menen dat iets uit niets zou kunnen ontstaan. Krauss bedoelt echter iets heel anders wanneer hij spreekt over 'niets'. Hij bedoelt het kwantumvacuum. Echter, het kwantumvacuum is natuurlijk helemaal niet 'niets' in de zin zoals metafysici daarover spreken. Het kwantumvacuum betreft immers een wetmatige energetische structuur, en dat is zeker niet 'niets'.

Verder sta ik niet in verwondering over al het bestaande omdat het voortkomt uit Gods hand. Ik sta überhaupt in verwondering over al het bestaande. Al het bestaande verwondert mij reeds in zichzelf. Het is namelijk verwonderlijk dat er überhaupt iets is en niet veeleer niets. Wie zich juist hierover verwondert kan vervolgens uitkomen bij een noodzakelijk bestaande zijnsgrond, bij een ultieme absolute oorsprong van al het bestaande. En deze vraag naar de oorsprong van het zijn is de meest ruime, meest diepe, meest oorspronkelijke vraag die ik mij kan voorstellen. Als filosoof fascineert deze vraag mij dan ook buitengewoon.

En ja, ik probeer mijn leven met vallen en opstaan zo ethisch mogelijk te leven. En ik doe dat niet voor een uiteindelijke beloning of uit angst voor een uiteindelijke straf. Natuurlijk niet. Je vraagt wat het dan uitmaakt of God bestaat? Maar Rik, dit maakt alles uit! Zelf ben ik bijvoorbeeld christen. Je kunt over het christendom zeggen wat je wilt, dat het niet eenduidig is, dat het wat jou betreft niet waar is, dat er wat jou betreft geen goede rationele gronden voor zijn, of wat dan ook. Maar wat je niet kunt zeggen is dat het christendom, indien waar, niet relevant zou zijn voor de mensheid. Natuurlijk niet. Wie zich ook maar enigszins heeft verdiept in het christendom weet dat hetgeen zij voor het voetlicht brengt, indien waar, juist uitermate relevant is voor de mensheid, voor ieder mens. Maar voordat we überhaupt bij de vraag kunnen uitkomen of het christendom adequaat is dienen we ons eerst af te vragen of er goede inhoudelijke gronden zijn voor de bewering dat God, in meer generieke zin opgevat als persoonlijke eerste oorzaak, bestaat. En dan zijn we dus rechtstreeks uitgekomen bij de vraag die mij als filosoof nu juist zo enorm fascineert, namelijk de vraag naar het zijnde als zodanig, de vraag waarom er iets is en niet veeleer niets, en de hierop onmiddellijk volgende vraag naar de aard van de oorsprong van het zijnsgeheel. En deze oorsprong is wat mij betreft inderdaad, zoals op grond van uitstekende overwegingen betoogd kan worden, redelijkerwijs geen object maar een subject, geen 'iets' maar een iemand, geen levenloos voorwerp maar een bewust persoon: God.

Groet,
Emanuel

Beste Kweetal en Emanuel,
‘Waarom is er iets en niet veeleer niets?’ Als het antwoord op die vraag wijst naar alleen God, dan is er eigenlijk geen antwoord, want waarom heeft God dan de wereld geschapen? Is dat omdat Hij daar een bepaald genoegen in beleeft, een plezier, fascinatie? Maar hoe is dat dan te rijmen met bijvoorbeeld de Holocaust en met alle andere ellende in het bestaan? Steekt er een bepaalde noodzaak achter, achter dat scheppen, of had God het niet voorzien, die Holocaust? Hebben we dan te maken met bijvoorbeeld een beperkte God, een lerende God, een zoekende en improviserende God (veel biologen wijzen op de knulligheid van ‘ontwerp’ die je aantreft in de natuur). Of is er helemaal geen God en zitten we maar in een heelal dat er is als vanzelf en zonder wat voor reden dan ook? Er zijn er die dan zeggen dat het universum er te bedacht uitziet om er te kunnen zijn vanzelf. Er zijn al die wetten en constanten die eerder denkwerk suggereren dan maar iets dat er is vanuit het willekeurig bewegen van quarks en atomen. Maar daar heeft men iets op gevonden, namelijk het bestaan van praktisch eindeloos veel universa, zodat wij mensen deel zijn van die ene die is als het winnen van de loterij, elke dag, elk uur, elke minuut. Wat zal het dus zijn: God of Vanzelf? Vaak staat al bij voorbaat vast dat iets het geval is en dat redelijke argumentatie er alleen maar is voor de vorm. We ontkomen er niet aan te geloven in wat ons het meeste aanspreekt en redelijk lijkt en waar. En dit vaak tegenin wat zich opstapelt aan anders denken, zodat de aarde plat blijft tegenin alle redelijkheid en waarneming, en de mens een machine is en zombie, hoezeer we het ook steeds anders ervaren. ‘God’ lijkt etymologisch te maken te hebben met ‘het goede’ en wordt ook geassocieerd met ‘leven’ en ‘wijsheid’ als inzicht in hoe te leven. ‘God’ lijkt zo te maken te hebben met niet alleen het bestaan van het universum maar met ook met haar ontwikkeling. Zozeer als wij daar met z’n allen in zitten en dit niet vanzelfsprekend. Misschien moet ‘God’ eens een tijdje vergeten worden, om in staat te zijn overheen allerlei mogelijke vooroordelen, te begrijpen dat we een universum bewonen dat reeds een kleine 14 miljard jaar groeit in op z’n minst complexiteit. En dat is toch opmerkelijk. Of de wereld nou van God is of vanzelf.

Wat is iets? En wat is niets? Kunnen jullie dit controleerbaar definieren?

Emanuel, bedankt voor je heldere uitleg. Ik denk dat we dit soort heldere uitleggen missen in de filosofie wat het natuurlijk ook meteen oninteressant maakt voor de leek en ook ten gunste gaat van de populariteit. Mensen die de filosofische concepten kennen, kunnen het meestal zeer slecht uitleggen en dezelfde ervaring heb ik ook met docenten die filosofie vakken doceren. Zal wel te maken hebben met het onzekerheidsprincipe van Heisenberg. Dus hoe dieper je inzoomt op begrippen hoe vager het word :)

Beste Emanuel en anderen,

Stel je even volgend scenario voor: een universum met heel andere wetten waardoor er bijvoorbeeld geen energie leverende sterren ontstaan of geen stabiele chemische bindingen, die in ons universum het sine qua non zijn om leven te hebben. Als dit universum al door een God zou zijn geschapen dan zou er niemand in kunnen leven en dus ook niemand die zich zou afvragen of God al dan niet bestaat. Zo'n universum is niet ondenkbaar als de multiversumtheorie klopt. Onze natuurwetten zouden niet noodzakelijk zijn maar een toeval. In een heelal als het onze kon leven ontstaan en kon de vraag opduiken naar het bestaan van een Schepper. Dat wij ons vragen stellen over het bestaan van een Almachtige Vader daar begint de evolutionaire psychologie al goede antwoorden op te bedenken. Stel dat het niet in onze aard zou liggen om ons dit af te vragen en wij het heelal als het enige bestaande zouden zien, zouden we dan ook niet moeten streven naar een wereld met zo weinig mogelijk lijden voor onszelf en voor anderen. We zijn in de vorige eeuwen, toen virtueel iedereen in god(en) geloofde, er niet in geslaagd om miserie te voorkomen. Misschien zou het een interessant experiment zijn om het eens anders te proberen. Of om het anders te zeggen: zie je atheïsten al zo dadelijk met vliegtuigen in gebouwen vliegen of zichzelf opblazen in de buurt van mensen die iets anders geloven dan zijzelf. Als een atheïst dat doet verliest hij alles, een theïst kan denken dat hij daarmee het eeuwige leven kan verdienen.
Jouw betoog eindigt met: 'En deze oorsprong is wat mij betreft inderdaad, zoals op grond van uitstekende overwegingen betoogd kan worden, redelijkerwijs geen object maar een subject, geen 'iets' maar een iemand, geen levenloos voorwerp maar een bewust persoon: God.'
Benedict Broere zegt het in de volgende post zo: 'Hebben we dan te maken met bijvoorbeeld een beperkte God, een lerende God, een zoekende en improviserende God'
Als jouw God een liefhebbende God is dan heeft hij zijn liefde niet goed kunnen uiten, dus is hij beperkt. Als hij almachtig zou zijn, dan kon hij onmogelijk liefdevol zijn. Het is altijd weer dezelfde muur waartegen theologische argumenten te pletter lopen.
Als die God een verklaring moet zijn voor het bestaande, vanwaar komt dan deze God? Dat Hij er van alle eeuwigheid was, is ook maar een ad hoc. Trouwens, volgens fysici is tijd ook maar iets dat zou ontstaan zijn bij de Big Bang. Maar dat gaat mijn pet ver te boven.
Ik hou het bij het argument van Bertrand Russel toen hem werd gevraagd wat hij tegen God zou zeggen als hij na zijn dood voor Zijn ‘rechterstoel’ zou moeten verschijnen en God hem zou vragen waarom hij tijdens zijn leven niet in Hem had geloofd: “Niet genoeg bewijsmateriaal, God. Niet genoeg bewijsmateriaal!”

Groeten,

Rik

Beste Rik,

Uit jouw reactie blijkt dat je helaas niet voldoende op de hoogte bent van de hedendaagse wijsgerige argumenten voor en tegen de bewering dat God bestaat. De tegenargumenten die jij geeft zijn namelijk zogenaamde 'strawmen' en daarom eenvoudig te weerleggen. Nu ga ik dat hier niet doen voor iedere 'strawman' die jij hierboven naar voren schuift. Daarom stel ik het volgende voor. Noem het tegenargument dat jij zelf van de door jou genoemde tegenargumenten het meest overtuigend acht, dan zal ik aantonen dat dat tegenargument geen stand houdt. Zo kan reeds duidelijk worden dat jouw tegenargumenten inderdaad niet steekhoudend zijn.

Groet,
Emanuel

@Rik

Ik wil even reageren op je laatste zinnen: "Ik hou het bij het argument van Bertrand Russel toen hem werd gevraagd wat hij tegen God zou zeggen als hij na zijn dood voor Zijn ‘rechterstoel’ zou moeten verschijnen en God hem zou vragen waarom hij tijdens zijn leven niet in Hem had geloofd: “Niet genoeg bewijsmateriaal, God. Niet genoeg bewijsmateriaal!”

We hebben altijd de neiging om bij oorzaak-gevolg relaties de scheppende kracht/macht toe te kennen aan de oorzaak. Zodoende geven we een scheppende macht toe aan alle oorzaken. Bijvoorbeeld het doorgeven van beweging bij een botsing van 2 ballen waarbij de een stilstaat (behoud van impuls).
Dit word dan onder de noemer 'natuur' gebracht. Het is een geniepige truc om de noemer "God" te vermijden en een imaginair concept te verzinnen als de natuur. De vraag is alleen wat is de natuur en kan je alle subatomaire deeltjes een scheppend vermogen geven? Wat is de rechtvaardiging om te zeggen dat deeltjes een scheppend vermogen hebben, behalve dat botsing bijvoorbeeld een 'voorwaarde' is om het tweede deeltje te laten bewegen. Dat zo een gevolgtrekking niet vanzelfsprekend is kan je op de volgende manier aantonen. Stel je ziet een CGI animatie met 2 ballen die op elkaar botsen (eentje stilstaand). Zou je de bewegende bal een scheppend vermogen toekennen die de tweede stilstaande bal in beweging zet? Nee! Want het is een animatie en in de code van cgi staat dat botsing een voorwaarde is om de eerste bal te stoppen en de tweede in gang te zetten (met misschien een functie van behoud van impuls wat niks anders is dan een matematisch concept om wetmatigheid mee te definieeren). Dus het balletje heeft geen scheppend vermogen en is dus die conclusie van een scheppend vermogen niet a priori.

Dus bij elke oorzaak gevolg relatie heb je de keuze om de oorzaak een scheppend vermogen te geven (wat zoals we hierboven hebben gezien is dat geen ge-rechtvaardigde gevolgtrekking) zodat je genoodzaakt bent om oneindig veel scheppende goden te aanvaarden. Of je kan die macht toekennen aan 1 God, een maker een macht. Zowel occam's razor als gezond verstand zal voor keuze 2 kiezen. Waardoor je eigelijk oneindig veel bewijs hebt voor een God ipv "niet genoeg bewijsmateriaal".

Helaas word dit idee van oorzaak als schepper maar al te makkelijk aanvaard en staat ook impliciet in alle schoolboeken waardoor kinderen al vanaf het begin worden gehersenspoelt om aan dit idee te geloven met als gevolg dat kinderen atheistisch worden opgeleid. Wat het meest objectieve zou zijn als werd vermeld dat oorzaken "voorwaardes" zijn bepaalde gevolgen te zien gebeuren.

Het is natuurlijk onmogelijk te bewijzen dat iets niet ergens en ooit bestaat of kan bestaan (Russels theepot). Dus bewijzen dat God niet bestaat, gaat niet, net zo min als je kan bewijzen dat kabouters niet bestaan. Voor mij niet gelaten als Jantje19 hierboven in al de bewegingen in de natuur Gods hand aan het werk ziet. Maar dan heeft die God een druk bestaan. Dan zou het bijvoorbeeld kunnen dat (zonder trucage)! een bewegende biljartbal op een biljarttafel plots een rechte hoek maakt zonder dat hij iets raakte. Wonderen zouden dan alledaagse dingen kunnen zijn. Dat herken ik niet in mijn wereld. Daar verloopt alles nogal volgens wetten waarvan wij redelijk op de hoogte zijn. Bij CGI kan dat natuurlijk wel, maar daar gehoorzamen de elektronen in de schakelingen die het beeld sturen aan diezelfde wetten. Een veel complexere situatie als van die biljartbal. Als ik één enkel deeltje een 'scheppende god' moet noemen, OK dan maar. Maar één God die alles bestuurt, lijkt me geen eenvoudiger keuze. Ik heb er geen probleem mee dat ons heelal een vreselijk complex 'biljartspel' van ziljoenen deeltjes is. Zo complex dat we er maar een beperkt inzicht in kunnen verwerven. Maar ook zo chaotisch dat dingen als tsunami's, wervelstormen, ziekten en planeetverwoestende asteroïden mogelijk zijn.
Stel dat er morgen een niet te stuiten asteroïde onze kant zou uitkomen, zouden jullie daar dan nog een uitleg voor hebben als gewild door een liefhebbende God? Creationisten en klimaatopwarmingsontkenners overlappen elkaar grotendeels. Zou het kunnen dat zij het einde van de beschaving zoals wij die kennen niet als zo dramatisch aanvaarden omdat de God uiteindelijk met ons het beste zal voorhebben?
Emanuel, jij mag van mij zelf zo'n strawman van de atheïsten uitkiezen en weerleggen. Neem maar de gemakkelijkste. Ik lees nogal eens wat op de site van Richard Dawkins. Ik ben benieuwd of ik die strawman daar al ben tegengekomen.
Het spijt me wel dat ik in het wijsgerig denken niet zo onderlegd ben. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat wat je in je filosofie ook maar bedenkt je het uiteindelijk zal moeten toetsen aan de realiteit. Anders blijft het praten in het ijle. Bijvoorbeeld het bestaan van wonderen: als God almachtig is, hoeft hij zich niets aan te trekken van de wetten die hijzelf heeft uitgevaardigd. Waarom gebeuren er dan niet om de haverklap wonderen en waarom zijn zogezegde wonderen altijd vatbaar voor natuurlijke interpretaties? Waarom komen er van Lourdes wel af en toe mensen terug met een genezen 'ongeneeslijke' kanker, maar nooit met een nieuw been? Dit is zo'n stroman van de atheïsten, vermoed ik.
Wat ik me nog eens afvraag: zouden jullie morgen anders gaan leven, mocht je niet meer geloven in God?

Rik

Beste Rik,

Ik constateer dat je niet op mijn uitnodiging ingaat. Het enige wat je hoefde te doen was het wat jou betreft sterkste argument uit jouw eigen lijstje noemen. In plaats daarvan vul je je lijstje vrolijk aan met nog een paar andere volstrekt nietszeggende 'straw men'. Alsof we er daar inmiddels niet genoeg van hadden! Je bent blijkbaar niet echt in het onderwerp geïnteresseerd. Jammer, maar het zij zo.

Groet,
Emanuel

Beste Emanuel,

Ik vrees dat ik je niet goed heb begrepen. Bedoel je dat ik een argument moet aanbrengen om te bewijzen dat God niet bestaat of wat? Ik heb hierboven gezegd dat ik dat niet kan en dat de bewijslast bij diegene ligt die het bestaan van God claimt.
Als ik je niet goed heb begrepen dan vraag ik om wat geduld en het mij wat duidelijker te maken. Ik meen te hebben begrepen dat jouw redenering om Gods bestaan aan te tonen ook niet eenstemmig door de specialisten werd aanvaard. Mij komt het nog altijd voor dat geloven in God een gevoelskwestie is. Maar ik kan me vergissen.
Als je deze discussie niet verder wil zetten, kan ik dat begrijpen. No hard feelings.

Rik

Beste Rik,

Je stelt dat je niet in staat bent om te bewijzen dat God niet bestaat. Natuurlijk ben je daartoe niet in staat. Niemand is in staat om te bewijzen dat God niet bestaat. Dat was dan ook niet mijn vraag. Ik vroeg je niet om een bewijs, maar om een redelijk argument voor de bewering dat God niet bestaat. En je zult echt tenminste één redelijk argument voor genoemde bewering moeten geven indien je gelooft dat God niet bestaat en tevens van mening bent dat je je opvattingen argumentatief moet kunnen onderbouwen.

Groet,
Emanuel

Beste Emanuel,

Ik zie dat ik leef in een universum. Dat universum hoeft niet gemaakt te zijn. Een scheppende God is een overbodig idee. Waarom alles nodeloos ingewikkelder maken? Sinds Darwin is het duidelijk dat complexiteit geen maker behoeft. Complexiteit is een emergent fenomeen in de bestaande wereld. We zien dat onze planeet ongeveer een 4 miljard jaar nodig heeft gehad om iets als jij en ik te laten ontstaan. Snel gaat het niet, maar het gaat wel van zelf. Dat is voor mij een voldoende argument om iet in een God te geloven.

Rik

Beste Rik,

Je zegt dat je niet in God gelooft. Je gelooft dus niet dat de uitspraak "God bestaat" waar is. De uitspraak "God bestaat" wordt door jou niet geaffirmeerd. Er zijn nu twee mogelijkheden. De eerste mogelijkheid is dat je ook niet gelooft dat de uitspraak "God bestaat niet" waar is. Je affirmeert evenmin de uitspraak "God bestaat niet". In dat geval ben je een agnost. De tweede mogelijkheid is dat je juist wel gelooft dat de uitspraak "God bestaat niet" waar is. Je affirmeert de uitspraak "God bestaat niet". In dat geval ben je een atheïst. Welnu, jouw argument in de vorige reactie is een argument dat een agnost zou kunnen geven (en waarop ik dan het nodige zou kunnen zeggen). Genoemd argument is echter ontoereikend als een argument voor atheïsme. Uit het feit dat God niet nodig is in de fysica volgt immers niet dat God niet bestaat. Sterker nog, veel theïstische fysici en filosofen zullen het van harte met je eens zijn dat God in de fysica geen plaats heeft. Dus, Rik, noem je jezelf agnost of atheïst? Indien het eerste, dan zal ik ingaan op jouw argument hierboven. Indien het tweede, dan wacht ik jouw favoriete argument voor atheïsme nog even af.

Groet,
Emanuel

Beste Emanuel,

Nu denk ik pas te snappen waar je naartoe wil. OK, dan ben ik maar een agnost. Maar dan een volgens de schaal van 1 tot 7 van Dawkins. 1: helemaal overtuigd van het bestaan van God (theïst); 7: helemaal overtuigd van het niet bestaan van God (atheïst). Op deze schaal zit ik in de buurt van 6,9. Ik vind dat er evenmin goede argumenten zijn om in God te geloven als dat er goede argumenten zijn om in kabouters te geloven. Beiden zijn tot op heden niet nodig om de waargenomen verschijnselen in het ons bekende heelal te begrijpen.

Beste Rik,

Je zegt nu wel dat je agnost bent, maar wie zich op een dergelijke schaal een 6.9 geeft is natuurlijk gewoon een atheïst. Ik zou zeggen: noem jezelf dan ook zo. Het argument dat je geeft voor jouw atheïsme ("God is tot op heden niet nodig om de waargenomen verschijnselen in het ons bekende heelal te begrijpen") is zoals al eerder gezegd onhoudbaar. Uit het feit dat wij God niet nodig hebben om ons heelal natuurwetenschappelijk in kaart te brengen volgt immers geenszins dat God niet bestaat. Niet voor niets menen juist veel theïstische denkers dat God *in* de fysica geen enkele rol speelt. Jouw vergelijking tussen God en kabouters gaat eveneens mank. Er zijn namelijk een groot aantal rationele argumenten voor het bestaan van God. Voor het bestaan van kabouters is daarentegen geen enkel rationeel argument te geven. Je kunt theïsme dus niet op één lijn stellen met geloof in kabouters. Filosofisch onderlegde atheïsten, zoals Oppy en Philipse, begrijpen dit gelukkig. En dat zou eigenlijk ieder weldenkend mens moeten doen. In ieder geval wacht ik nog steeds op een verdedigbaar argument voor atheïsme van jouw hand.

Groet,
Emanuel

Beste Emanuel,

Jij schrijft: "Er zijn namelijk een groot aantal rationele argumenten voor het bestaan van God."

Geef er mij eens een, a.u.b. Dan zal ik je zeggen of ik het overtuigend vind en, als ik ertoe in staat ben, proberen het te weerleggen. Atheïsme is de nuloptie en hoeft volgens mij niet verdedigd te worden. Gods bestaan daarentegen wel.

Rik

Beste Rik,

Het verschil tussen agnosticisme en atheïsme ontgaat je blijkbaar. Dit is nogal wat. Het minste wat je van een atheïst mag verwachten is dat hij of zij de kern van z'n eigen wereldbeeld begrijpt! Atheïsme is geen nul-optie. De atheïst doet immers een affirmerende claim, namelijk de claim dat God niet bestaat. En hiervoor zijn argumenten nodig, net zoals theïsten argumenten moeten kunnen geven voor de claim dat God wel bestaat. Ik wil best een argument voor theïsme geven, maar eerst vraag ik aan jou als atheïst in alle redelijkheid een rationeel argument voor jouw atheïsme, dus voor jouw overtuiging dat God niet bestaat.

Groet,
Emanuel

Beste Livinus,

Ooit heb ik me voorgenomen om commentaren die niet bijdragen aan de discussie, die te lang zijn en die beter als afzonderlijke blog post gepubliceerd kunnen worden, te verwijderen. Jouw commentaar voldoet aan die eisen, te meer omdat je ergens hebt gezegd dat het je te veel moeite was om ook de bijdragen van anderen te lezen. Ik moet dus helaas jouw bijdrage verwijderen.

Dag Kweetal,
ik vind dat wel een heel arbitraire manier van doen eigenlijk. Ik vond dat ik heel dicht bij het gestelde thema ben gebleven ivm 'iets en niets' en ik vond daar ook in alle bescheidenheid zinvolle dingen bij, de moeite om op verder te denken. Of wist u ook dingen die u inhoudelijk niet erg aanstaan? En wat is 'lang' of 'te lang'? Sommige dingen kan je niet zo maar even in 't kort uitleggen. Misschien moet je de medespelers dan eens zeggen hoeveel lettertjes of regels de reactie maar mag inhouden. Kan je dat elektronisch niet automatisch laten beperken?
Dat argument dat ik niet alle reacties had gelezen vind ik ook maar jammer. Ik zal dat in 't vervolg dus nooit meer zeggen... Ik heb niet geschreven dat ik de andere bijdragen 'niet' gelezen had, integendeel. Ik wou vooral bedoelen dat ik sommige maar heel diagonaal en vluchtig las. De voornaamste las ik zeker. Ik heb veel enthousiasme en energie in het schrijven van die tekst gestopt; daarom is het des te meer zo jammer....Ik had dus alsnog graag gehad dat je mijn tekst toch, als uitzondering op je strenge regels, zou willen publiceren. Wat maakt het immers uit voor de andere lezers (die er misschien wèl iets aan hebben?) Ik had op zijn minst graag de tekst terug gehad want ik heb er geen kopie van. Wilt u aub zo goed zijn om me via mail een kopietje van te bezorgen? lieven.van.vaerenbergh@telent.be Met dank en vriendelijke groeten.

Beste Emanuel,

Ik vrees dat het hier gaat stoppen, hoe leuk ik de discussie ook vond. Mensen zijn geboren theïsten door hun drang om naar diepere onderliggende oorzaken te zoeken. Een primitief mens zal als naast hem de bliksem op een boom inslaat daar een teken van een hogere macht in zien. Het vergt doorgedreven natuurkennis om je daaraan te ontworstelen. We weten nu van zeer veel natuurverschijnselen dat ze niet 'gewild' zijn, maar spelingen van blind toeval. Alleen de 'grond van al het bestaande' schijnt daar nog aan te ontsnappen. Ik zou niet weten om welke reden. Daarom geloof ik wel dat alles bestaat, maar zie ik niet in waarom een 'liefhebbende' god aan de basis van alles moet liggen. Ik zou met Pierre-Simon Laplace zeggen: "Je n'avais pas besoin de cette hypothèse-là."
Als ik 's morgens mijn sokken niet vind, is ook mijn eerste gedachte niet dat de kabouters er mee aan de haal zijn. Ik probeer voor alles een natuurlijke verklaring te vinden ook al weet ik dat we nog maar aan het begin staan van ons inzicht in de natuur. Alleen al maar de werking van ons brein is duizelingwekkend complex. Maar zeggen dat God daarvoor een verklaring is, is je er gemakkelijk van af maken. Ooit zullen we er veel meer over weten. Nu al kunnen we inzien via welke mechanismen die complexiteit tot stand is gekomen, zonder evenwel de details ervan te doorgronden.

Rik

Beste Rik,

Je legt uit dat natuurverschijnselen zoals bliksem, planeetbewegingen en de complexe materiële structuur van onze hersenen jou geen reden geven om het bestaan van God te vermoeden. Prima! Sterker nog, we kunnen de lijst van natuurfenomenen die voor hun verklaring geen beroep op God vereisen nog heel veel groter maken. Vergeet immers niet dat ook veel theïstische wetenschappers, filosofen en theologen menen dat God geen enkele rol speelt *in* de verklaringsmechanismen van de natuurwetenschappen. Een argument voor atheïsme heb je daarmee dan ook nog niet gegeven. Je hebt hoogstens een eerste aanzet gegeven tot een case voor agnosticisme.

Groet,
Emanuel

Beste Emanuel,

Goed. Dan ben ik maar een agnost. In die zin is elke atheïst een agnost, behalve een fundamentalist, die nooit in God zou geloven. Het eigenaardige is dat ik niet weet wat er zou moeten gebeuren waardoor ik van gedacht zou veranderen en een theïst worden.
Welke hersenkronkels maken jou tot een theïst en mij tot een atheïst? Dat zou ik wel eens willen weten, maar ik denk niet dat de neurologie al zo ver is geraakt. Al moet die neiging om te geloven bij sommige mensen sterker aanwezig zijn dan bij anderen.

Rik

Beste Rik,

Als je iets meer wilt weten over mijn weg naar het theïsme, dan zou je op mijn weblog (www.gjerutten.blogspot.com) het stukje '"De afgelopen jaren" eens kunnen bekijken. Dit stukje vormt de derde bijdrage van boven. En uitstekende rationele argumenten voor theïsme kun je bijvoorbeeld vinden in "The Blackwell Companion to Natural Theology". Maar kijk ook eens op het weblog van Alexander Pruss of op mijn eigen website (gjerutten.nl). Tot slot raad ik je echt aan het debat tussen Christopher Hitchens en William Lane Craig eens te bekijken. Dit debat kun je makkelijk vinden op YouTube.

Groet,
Emanuel

Beste allemaal,

Als er een begin (van alles) is kan er ook een eind zijn.
Een begin houdt in dat niets iets kan worden.
Dan zou iets ook niets kunnen worden.
Volgens mij kan alles in andere vormen of samenstellingen overgaan. Maar dat niets iets wordt of iets niets, daarvan ik mij geen voorstelling maken.

Wie kan voor het tegendeel wél een verklaring geven?

P.s., Dus lichaam en geest: het is (en was) er altijd.
Dat oneindigheids-fenomeen noem ik God.

L. Raaphorst

Beste l.raaphorst,

Het feit dat wij ons van iets geen voorstelling kunnen maken, houdt niet in dat het niet mogelijk is. Het wordt Argument from incredulity genoemd.
http://rationalwiki.org/wiki/Argument_from_incredulity

Rik

Beste Emanuel,

Ik zal zeker eens op je blogspot gaan kijken. Het debat tussen Hitchens en Craig meen ik ooit gezien te hebben. Maar ik houd niet van debatteren: de gladste spreker haalt het meestal, ook al heeft hij ongelijk. Een tekst waarin je argument en tegenargument kan lezen en herlezen, heb ik liever. In een debat laat ik me net iets te gemakkelijk 'inpakken'.

Tot nog eens.

Rik

Beste Rik,

Jij kan er ook geen voorstelling van maken?
Is er een kracht als er werkelijk niets is?

Waar moeten we dan over praten? Over iets of over niets?
Wat is werkelijk?

Groeten Leo

Beste Leo,

Het hangt er maar van af hoe je 'niets' definieert. Als 'niets' de betekenis heeft dat er niets uit kan voortkomen, dan zouden we hier nu niet zitten te keuvelen. Maar als 'niets' 'lege ruimte' betekent, dan toont Krauss aan dat het denkbaar is dat alles wat we kennen daaruit is ontstaan. Dan kan je natuurlijk argumenteren dat een god die lege ruimte moet hebben geschapen, maar ik kan daar tegenover stellen dat die lege ruimte er altijd al is geweest. Voor mijn part mag je die dan natuurlijk god noemen, maar dan zitten we toch ver af van de God van de Bijbel, niet?

Rik

Beste Emanuel,

Ik ga wat zitten lezen op jouw blog. Mag ik een kleine tegenprestatie vragen? Jouw reactie op het volgende artikel: http://richarddawkins.net/articles/645853-conversion-on-mount-improbable-how-evolution-challenges-christian-dogma
Het is geschreven door iemand met een theologische achtergrond. Als er stromannen in zitten, dan hoop ik dat jij er een paar van kan omver gooien.

Rik

Beste Rik,

Wat jij als eerste betekenis van ‘niets’ aangeeft is ‘mijn’ definitie. Dus een werkelijk niets, waaruit, in mijn voorstellingsvermogen, niets voort kan komen.
Het verheugt mij dat jij dat ook als een mogelijkheid ziet.
Dat wij hier nu zitten te keuvelen houdt in, dat zo een niets er “nooit” is/was.
Waaruit volgt dat er altijd het volledige “iets” is/was. (een oneindigheid, zonder begin en zonder eind.)

Als ik dat dit oneindigheidsfenomeen God noem, bedoel ik een facet van God.

Volgens mij zitten we toch niet zover van de God van de Bijbel af. Om een tekst uit de Bijbel aan te halen: “dat zichtbare is ontstaan uit het onzichtbare”. (Hebreeërs 11, 3 en “God is Liefde”. (Johannes 1: 4, 7).
We kunnen die schrijvers niet kwalijk nemen dat zij nooit gehoord hebben van Einstein of Newton e.a..
Hartelijke groeten, Leo

Beste Leo,

Mensen hebben zich altijd al afgevraagd waar alles vandaan kwam en daar in hun heilige boeken zich ook allerlei voorstellingen van gemaakt. In elk heilig boek kan je wel iets vinden dat later min of meer bevestigd is door de wetenschap, maar daarnaast krioelt het er ook van baarlijke onzin. Als je die onzin als 'poëtisch' omschrijft en als het af en toe eens klopt als een Openbaring van de Allerhoogste dan ben je toch heel hard aan het 'kersen plukken'.
Als bijvoorbeeld het oude testament het woord van God is dan had hij daar toch wel een nauwkeuriger benadering van het getal pi kunnen geven. Ik meen ergens gelezen te hebben dat in de bijbel staat dat het gelijk aan 3 zou zijn.
Zolang je die heilige boeken als mensenwerk beschouwt, ga ik met je mee. Maar niet verder.

Rik

Beste Emanuel,

Ik heb wat zitten grasduinen in jouw blog. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat ik er niet veel van bak omdat de gebruikte terminologie mij voor het grootste deel buitenaards vreemd is. Dat wil nog niets zeggen, want als ik iets lees over kwantummechanica moet ik ook de handdoek in de ring gooien. Het verschil is echter dat kwantummechanica dingen en verklaringen produceert die werken, die relateren aan de realiteit. Daar komt nog bij dat ik sommige filosofen (bv Etienne Vermeersch, Johan Braeckman, Daniel Dennett...) wel in hoge mate kan volgen. Waarom jou dan niet? Zit jij op een hoger plan dat onvertaalbaar is naar de gewone sterveling? Of is het mist spuiten, ingewikkeld doen zonder diepere achtergrond? Voor mij blijft dat een raadsel. Kan je je een beetje verplaatsen in mijn situatie? En is het mogelijk dat je jouw argumentatie voor de doorsnee mens wat kan verduidelijken? Als het christendom alleen is weggelegd voor de allerslimsten en de allerdomsten is het toch maar een pover iets, zou ik zo denken.

Groeten,

Rik

Beste Rik,

Een significant deel van de bijdragen op mijn blog veronderstellen enige vertrouwdheid met de analytische filosofie. Het kan natuurlijk zo zijn dat jij niet voldoende met de analytische filosofie vertrouwd bent. Aan de andere kant bevat mijn blog ook meer dan genoeg bijdragen waarvoor genoemde vertrouwdheid helemaal niet nodig is. Verder is het christendom niet alleen weggelegd voor de allerslimsten en de allerdomsten. Zo spreekt Jezus iedereen, elk mens, aan wanneer Hij zegt: "Wie Mij zoekt, zal Mij vinden" (Lucas 11:9). Ik zou het dan ook vervelend vinden als je werkelijk zou denken dat je heel slim moet zijn om christen te zijn. Dit is niet het geval. Zo schrijft Paulus: "Laat niemand zichzelf misleiden! Indien iemand onder u meent wijs te zijn in deze tijd, hij worde dwaas, om wijs te worden. Want de wijsheid dezer wereld is dwaasheid voor God" (1 Cor. 3.19). En in Psalmen lezen we: "De Here weet, dat de overleggingen der wijzen vruchteloos zijn" (Psalm 94. 11).

Groet,
Emanuel

Beste Rik,

Ik ben het helemaal met je eens dat de wetenschap niets kan met de heilige boeken.
In de heilige boeken wordt beeldspraak gebruikt om zaken, die buiten de ratio liggen, begrijpelijk te kunnen benaderen.
Verder wordt in onze wereld het begrip “God” op onnoemelijk veel manieren voorgesteld.
Van grote, lieve tot allerlei karikaturen. (Ook al omdat het buiten de ratio ligt.)
Ik houd het op: God is Liefde.
Jij zoekt de oplossing in de materie.

Rik, het ga je goed.

Groeten van Leo

Beste Emanuel,

In je laatste post citeer je allerlei moois uit de bijbel. Mag ik daaruit besluiten dat de bijbel meer dan iets anders Gods werk is of moet ik de bijbel beschouwen als een verzameling teksten uit de bronstijd, met alle moois en lelijks dat je bij mensen terugvindt? Mooie poëzie zoals het Hooglied maar ook door god bevolen genocide vind je terug in de bijbel. En eveneens onzin als sprekende slangen en foute waarden voor het getal pi.
Ik kan niet begrijpen hoe een verstandig mens zijn leven kan richten naar wat in de bijbel staat. Behalve als je eerst alle onzin en lelijkheid eruit knipt op basis van de nu geldende humanistische moraal.
By the way, heb je http://richarddawkins.net/articles/645853-conversion-on-mount-improbable-how-evolution-challenges-christian-dogma gelezen?

Beste Leo,

Jij zegt: "Jij zoekt de oplossing in de materie." Ik zou hierop willen antwoorden dat ik eigenlijk geen oplossingen zoek. Oplossingen van wat? De vraag van wie alles komt? Wat moet ik daarmee?
'God is Liefde' is mooi gezegd, maar wat betekent het? Dat we het met elkaar hier op een rechtvaardige manier moeten zien te rooien? Dat weet ik zo ook wel.
En als God moet dienen om ervoor te zorgen dat je na dit leven blijft voortbestaan, daar pas ik voor. Waar? In een soort hemels Noord Korea zoals de betreurde Christopher Hitchens het zo plastisch uitdrukte? In een voortdurende gelukzalige toestand? Als ik me na een paar weken daar niet zou gaan vervelen, zou ik ik niet meer zijn, maar iemand anders...En hoe moet ik me daar gaan voelen na 1000, 1.000.000 enz.. jaar. Kom nou. Zoiets geloven jij en Emanuel toch ook niet.

Rik

Beste Kweetal,
u was enkele dagen geleden zo vrij om de reactie van 'livinus' te verwijderen met onder andere als reden dat mijn tekst volgens u niet bij het onderwerp bleef. Mag ik erop attent maken dat de dialogen voor 't ogenblik mijns inziens veel verder afstaan van het onderwerp 'waarom is er iets en niet eerder niets' dan die van mij...
Ik weet het , het klinkt als een frustratie en dat is het ook. PS: zou u mijn verwijderde reactie nog naar mij willen mailen? Ik heb er geen kopie van maar vond de inhoud waardevol om te bewaren. Met dank bij voorbaat en vriendelijke groeten.

Beste Rik,

“God is Liefde” Maar wat betekent dat?
Liefde is voor mij hetzelfde als God.
Als zeg: ik geloof in de Liefde, dan zeg ik ook: ik geloof in God.

Dat weet jij zo ook al.
Ik denk dat (bijna) alle niet-verwarde mensen in de Liefde geloven. We “verlangen” naar liefde. Zo bezien liggen onze ideeën niet zo ver uit elkaar.
Het is maar hoe we de grootheden benoemen.

En hoe moet ik me daar gaan voelen na 1000, 1.000.000 enz.. jaar.
Ik weet ook niet hoe wij ons daar zullen voelen. In ieder geval niet met onze aardse gevoelens.
Dus vervelen is er niet bij.
In de blog heb ik gelezen dat een 100 meter hoge, zegenende Christus niet kan overtuigen.
Wat moet ik dan? ;-))
Ik gun ieder iedereen alle geluk, hoe zij zich ook noemen.

Met de hartelijke groeten van Leo

Beste Leo,

Ver van mij om me te bemoeien met wat iemand al dan niet gelooft. Het wordt pas een probleem wanneer mensen hun ingebeelde entiteiten gaan gebruiken om anderen de wet voor te schrijven. Dan wordt een serieus debat over wat wel en niet mag erg moeilijk. Hier heeft de kerk in de loop van de eeuwen serieus moeten inleveren. Ongelovigen worden niet meer op de brandstapel gezet, enz. Er worden alleen nog achterhoedegevechten geleverd tegen dingen als abortus,euthanasie, stamcelonderzoek en dergelijke. Maar op andere plaatsen van de wereld kan je nog opgehangen worden alleen maar omdat je homo bent.
Er is dus nog werk aan de winkel voor de Liefde gerealiseerd wordt.
Met gelovigen als jij zal wel niemand een probleem hebben (ik tenminste niet), net zo min als jij problemen hebt met ongelovigen als ik.

Ook het allerbeste toegewenst.

Rik

Beste Livinus,

Ik heb geprobeerd via e-mail met je in contact te komen, maar dat is niet gelukt. Waarom denk je dat ik backups zou maken van teksten die ik verwijder? Als er iemand over backups beschikt, dan is het de beheerder van de site. Ik raad je aan je tot hem te wenden.

Beste Rik,

Bedankt voor je goede wensen.

Er is nog heel veel te doen.
Soms denk ik dat we nog maar net begonnen zijn.
Maar dan denk ik ook dat het "ooit" goed komt. Ik bedoel: Als alle mensen de liefde zoeken zal het beetje bij beetje tot stand komen. Angsten moeten overwonnen worden, want dat zijn, volgens mij, de obstakels.
Zo zie ik de toekomst positief tegemoet.

Rik, het ga je goed.

Dag Kweetal,

ik dacht dat deze website van jou was en dat jij deze dialogen beheerde en mijn reactie verwijderde.
Weet jij wie de beheerder is tot wie ik me moet richten om mijn tekst te recupereren? Mijn mailadres is: lieven.van.vaerenbergh@telenet.be

Vriendelijke groeten

-Het enige, dat er altijd moet geweest zijn, en zijn, ook in de toekomst, zijn de eeuwige wetten van logica, wiskunde en andere natuurkunden.... Al het overige is niet noodzakelijk er te zijn .
-Dus die vormen van logica zijn absoluut, regulerend en oorzaak van alles wat is en geschiedt .
-Men zou die 'bewuste' logica 'god' kunnen noemen ;doch zonder daar verdere eigenschappen aan toe te voegen ... -Valère De Brabandere-

De werkelijkheid is dat de wereld niet "is" of "niet-is" maar dat de wereld in wording is. In het worden is al begrepen dat zijn en niet-zijn inelkaar overgaan, dat "zijn" en "niets" dus niet los van elkaar staan maar met elkaar samenhangen. "Zijn" en "niets" zijn geen afzonderlijke waarheden. Ze worden slechts geponeerd als tegenstelling, maar elk afzonderlijk is nog niets, dat wil zeggen zijn nog onbepaaldheden. "Zijn" is dus al met al niets meer of minder dan "niets" en slechts in het worden vinden we hun gezamelijke waarheid.

(zie Hegel - Science of Logic - Doctrine of Being)
http://www.marxists.org/reference/archive/hegel/works/hl/hlbeing.htm

Als toelichting:
De geponeerde vraag, bevat eigenlijk al een these, en wel een valse aanname, namelijk de these dat "zijn" en "niets" (anders dan binnen hun relatie, de opposite van zijn <-> niets, dus de relatie dat "zijn" niet "niets" is en "niets" niet "zijn" is) los van elkaar betekenis kunnen hebben. Dat doen ze niet. ze horen bijelkaar zoals de noodpool en de zuidpool bijelkaar horen.

Aangezien je "niets" ook kunt opvatten als "de afwezigheid van enig zijn" of de "tegenhanger van het zijn" dan kan dat dus niet "op zich" bestaan.
"Niets" (als begrip) verondersteld al dat er "zijn" is, waar het de tegenhanger van kan zijn en noch "zijn" noch "niets" bestaan (dwz. hebben betekenis) los van elkaar.

Of als ander voorbeeld:
Donker of schaduw is gedefinieerd als zijnde een plek waar geen licht valt.
Maar stel je voor een wereld waarin het verschijnsel licht helemaal niet bestaat.
Is die wereld donker?
Nee, zonder licht bestaat er ook geen duisternis.

@Valère De Brab712adacba01247e3

De "wetten" van de logica of de "natuurwetten" liggen helemaal niet vast, ze zijn een instrumentarium van mensen en net zoals de maatschappij en de techniek zich ontwikkelen ontwikkelt zich ook ons begrippenkader en onze kennis van en over de wereld.
Niets staat volkomen vast, alles is bewegelijk en veranderlijk.

De vraag "waarom bestaat er iets ipv. niets" kan uiteraard onmogelijk als antwoord hebben de verklaring in de vorm van "omdat X bestaat", wat X dan ook mag zijn,

Dus de redenering "omdat God bestaat" of de redenering "omdat materie bestaat" zijn dus onjuist, omdat je de vraag dan telkens opnieuw kunt stellen ("waarom bestaat God ipv. niets" of "waarom bestaat materie ipv. niets").

Dan zijn er dus maar twee mogelijkheden:
1. De vraag heeft gewoon geen antwoord.
2. De vraag verondersteld al impliciet iets, doet al een veronderstelling of aanname, die eigenlijk gewoon onwaar is.

Mijn antwoord is dus 2., want de vraag verondersteld reeds dat we "zijn" en "niets" in isolatie en afzonderlijk van elkaar zouden kunnen betrachten, dwz. buiten de betekenis van dat "zijn" in oppositie is met "niets", dat ze elkaars tegenhanger zijn, en dus bijelkaar horen, een eenheid vormen, en dat buiten deze eenheid, elk afzonderlijk geen betekenis heeft.

Incomprehensibility of the Beginning

§ 170

What has been said indicates the nature of the dialectic against the beginning of the world and also its end, by which the eternity of matter was supposed to be proved, that is, the dialectic against becoming, coming-to-be or ceasing-to-be, in general. The Kantian antinomy relative to the finitude or infinity of the world in space and time will be considered more closely under the Notion of quantitative infinity. This simple, ordinary dialectic rests on holding fast to the opposition of being and nothing. It is proved in the following manner that a beginning of the world, or of anything, is impossible:

§ 171

It is impossible for anything to begin, either in so far as it is, or in so far as it is not; for in so far as it is, it is not just beginning, and in so far as it is not, then also it does not begin. If the world, or anything, is supposed to have begun, then it must have begun in nothing, but in nothing — or nothing — is no beginning; for a beginning includes within itself a being, but nothing does not contain any being. Nothing is only nothing. In a ground, a cause, and so on, if nothing is so determined, there is contained an affirmation, a being. For the same reason, too, something cannot cease to be; for then being would have to contain nothing, but being is only being, not the contrary of itself.

§ 172

It is obvious that in this proof nothing is brought forward against becoming, or beginning and ceasing, against this unity of being and nothing, except an assertoric denial of them and an ascription of truth to being and nothing, each in separation from the other. Nevertheless this dialectic is at least more consistent than ordinary reflective thought which accepts as perfect truth that being and nothing only are in separation from each other, yet on the other hand acknowledges beginning and ceasing to be equally genuine determinations; but in these it does in fact assume the unseparatedness of being and nothing.

§ 173

With the absolute separateness of being from nothing presupposed, then of course — as we so often hear — beginning or becoming is something incomprehensible; for a presupposition is made which annuls the beginning or the becoming which yet is again admitted, and this contradiction thus posed and at the same time made impossible of solution, is called incomprehensible.

§ 174

The foregoing dialectic is the same, too, as that which understanding employs the notion of infinitesimal magnitudes, given by higher analysis. A more detailed treatment of this notion will be given later. These magnitudes have been defined as such that they are in their vanishing, not before their vanishing, for then they are finite magnitudes, or after their vanishing, for then they are nothing. Against this pre notion it is objected and reiterated that such magnitudes are either something or nothing; that there is no intermediate state between being and non-being ('state' is here an unsuitable, barbarous expression). Here too, the absolute separation of being and nothing is assumed. But against this it has been shown that being and nothing are, in fact, the same, or to use the same language as that just quoted, that there is nothing which is not an intermediate state between being and nothing. It is to the adoption of the said determination, which understanding opposes, that mathematics owes its most brilliant successes.

§ 175

This style of reasoning which makes and clings to the false presupposition of the absolute separateness of being and non-being is to be named not dialectic but sophistry. For sophistry is an argument proceeding from a baseless presupposition which is uncritically and unthinkingly adopted; but we call dialectic the higher movement of reason in which such seemingly utterly separate terms pass over into each other spontaneously, through that which they are, a movement in which the presupposition sublates itself. It is the dialectical immanent nature of being and nothing themselves to manifest their unity, that is, becoming, as their truth.