Jouw tekst
"Als je de moed vindt om in te grijpen in iemand anders zijn werkelijkheid... "
Waarom zou je dat doen?

Jouw tekst:
"Maar wat dan met de samen tot stand gebrachte verwachting die de mensen daar van mij hebben?"
Hoe kan je hen ertoe brengen dat autonoom en zelfdeterminatie de juiste weg voor hen is

Jouw tekst " verwachtingen... Die ik van mezelf heb? "
Kan je dat vinden in wat vooraf gaat: dialogeren om hen langzaam ertoe te brengen autonoom en zelfdeterminerend te leven ...

Ik doe het omdat ik na elk joods moment telkens opnieuw in de rol van christen, moslim of atheist val. Omdat ik struikel over mijn eigen arrogantie. In gedachten geef ik iets terug aan een God omdat ik niet in het krijt wil staan bij het goddelijke.

Door hoop te hebben in het verlangen dat ik geschept heb?

Uiteindelijk is het de dialoog die Icarus ertoe bracht de sprong te wagen.

Beste Michèle,
Op het gevaar af van misschien naast de kwestie te zitten of verkeerde raad te geven zal ik proberen me voor te stellen hoe het voor mij zou zijn om daar in Malawi tussen die groep mensen te zitten. Al snel kom ik tot de conclusie dat het voor mij bijna niet voor te stellen is. Maar wat ik me dan wel weer goed kan voorstellen is dat niemand daar bereid gaat zijn om met veel enthousiasme over 'cultureel beleid' te praten. Als ik die uitdrukking (cultureel beleid) zelf hoor dan krijg ik al spontaan een aanval van diarree. Wat je dus zal moeten doen - ook in verband met de mensen die je daar omringen - is dat je jezelf eerst de vraag moet stellen:
1. Wil ik dat er iets verandert, en zo ja, WAT is het dan dat ik veranderen wil en waarom ?
2. Gesteld dat ik tot een conclusie kom over wat ik wil veranderen, zouden ZIJ het dan ook willen veranderen ? En zo niet, waarom ?
3. Is het mogelijk een dialoog te hebben over die geplande veranderingen.
4 Ik neem de rol aan van een diplomaat en ik bekijk eerst met wie ik dingen moet bespreken. Als ik bijvoorbeeld de leiders, of de chief, of de oudsten (ik weet niet precies hoe het daar zit in dat dorp, dat moet je me vergeven) meekrijg, dan zal ik de anderen ook gemakkelijk meekrijgen. Krijg ik de verkeerde personen mee, dan gaat de rest als vanzelf niet meer willen.

Enfin, ik denk dat het een beetje is zoals hier: je moet je diplomatisch opstellen, met iedereen een gesprek hebben, weet ik veel, ik weet zo'n dingen beter als ik er middenin zit meestal. Het lijkt een soort zesde zintuig te zijn soms om te weten wat je precies moet doen om iets te bereiken.

Ik vond je post 'aan het kabinet' op die andere draad in feite supergoed en misschien moeten we daar ook eens verder op ingaan. Je weet bepaalde gevoelens tamelijk goed te omschrijven en ik heb de indruk dat je een gevoel van uitsluiting krijgt, je wordt niet meer geaccepteerd, je voelt je op één of andere wijze buitengesloten door de academische vriendjes en de proffen. Daar moet ergens een reden voor zijn. Misschien is het méér dan alleen maar een gevoel ? Wat je zegt komt voor mij nochtans ook herkenbaar over. En het heeft er inderdaad veel mee te maken dat mensen zich identificeren met hun job, een beetje zoals die Sabena-piloot die zelfmoord pleegde toen hij geen piloot meer kon zijn bij Sabena. Maar ook met het feit dat mensen zonder vast omlijnde job met ronkende titel zich al snel schuldig gaan voelen, want de maatschappij pepert hen onophoudelijk in dat hun enige waarde als 'homo economicus' ligt in wat ze verdienen/produceren/consumeren. Alle andere kwaliteiten, bezigheden, ervaringen, karaktertrekken enz. die een mens kan hebben tellen in de kapitalistische calculatie niet echt mee want uiteindelijk gaat het in het liberaal kapitalisme alleen maar om de bankrekening en de statussymbolen.
Om het eenvoudiger te zeggen: dat ik alweer jaren alleen ben, bijvoorbeeld, daar is waarschijnlijk ook een economische reden voor want ik zie mezelf niet als een onmens en heb toch ook wel mijn goede kanten. Probleem is dat niemand die wil zien. Want als je 'onbemiddeld' bent (of tenminste niet rijk) dan is dat je eigen schuld, zo redeneert de maatschappij. Dan had je maar geen filosofie of antropologie moeten studeren. Neen, dan had je maar voor dokter, advocaat of ingenieur moeten leren. En intussen kijken ze neer op een vuilnisman of een straatveger of wijzen een werkloze na met de vinger van : kijk daar komt weer zo'n profiteur. Maar het is de angst in hen die spreekt, want onbewust weten ze wel dat ze morgen ook in één van die situaties kunnen zitten. De kritiek tegen het beleid wordt groter en groter, vooral omdat ook de meer begoeden nu in onzekere situaties kunnen belanden en niet alleen de armen. Want zolang armoede, bestaansonzekerheid en miserie alleen maar het deel zijn van een kleine groep mensen is het gemakkelijk om iedereen wijs te maken dat het gewoon een geval van 'eigen schuld dikke bult' is. Maar als 99 % van de maatschappij moet meedelen in diezelfde onzekerheden, dan merk ik dat zelfs universiteitsprofjes en aanverwanten ineens heel erg kritisch worden ten opzichte van het systeem waarin ze altijd zelf hebben meegedraaid.

Beste Michele,

Wat is er mis in Malawi waaraan jij kan verhelpen?

Dag Siger,

Natuurlijk kan ik niet spreken voor Michèle, maar aangezien ik zelf een achtergrond-sympathisant ben van een project in Kameroen, toch dit. Vlug snuisteren op het internet leert dat Malawi een land is met een snel groeiende bevolking, een inkomen per hoofd van een twee dollar per dag en een kindersterfte (voor één jaar) van rond de zestig (wel fors verbeterd sinds 20 jaar geleden, toen het ruim boven de honderd zat.

Kortom, een doodarm land met cijfers die aan middeleeuws Europa doen denken. We weten ook, omdat we het aan de geschiedenis kunnen zien, hoe we daar iets aan kunnen doen. Economische maar ook culturele (de beste manier om vooruitgang te boeken, en dit met grote voorsprong, is de gelijke berechtiging van mannen en vrouwen invoeren) ontwikkeling, en liefst met weinig zware bureaucratie en veel kleinschalig initiatief: dat is wat "wij" (aanhalingstekens omdat ikzelf maar een papieren sympathisant ben, hoor) in Kameroen proberen te bereiken.

En daarbij heb ik mijn "collega's" die er echt geweest zijn veel vragen en twijfels zien opwerpen: hoe sterk mag je die cultuur veranderen, in ruil voor (pakweg) minder kinderen die sterven of mama's die omkomen in het kraambed? En vele, vele andere.

Dat zijn echt heel moeilijke vragen, en dat is dan wat een zetelfilosoof zoals ikzelf er van vindt - dus wat moet het zijn als je het zelf moet gaan doen?

Ik wens Michèle heel veel sterkte en heel veel geluk. En hoed af voor zoveel engagement.

Mooi, mooi

een paar opmerkingen

Kennelijk beteken jij voor hen iets, dat voor hen belangrijk is.
Heb je daar enige helderheid over?
Zou die te krijgen zijn?

Wat zien zij zelf als hun noden en wat zie jij als hun noden.
Als zij noden aangeven, die jij ook als nood erkent, lijkt het vrij veilig indien mogelijk te helpen.
Toch loert dan nog het gevaar van onbedoelde negatieve gevolgen.
Je kunt je daar zoveel mogelijk tegen vrijwaren, door met allerlei deskundigen te kijken of de geplande hulp voor effecten zal hebben.

Tja, dan gaat het al richting futurosofie. Misschien lastig om in je eentje voor elkaar te krijgen.

De Wet van Socrates geeft, goed begrepen, een verbinding tussen culturen en religies en tussen geleerde en niet geleerde mensen. (Die wet geeft zoveel begrip en helderheid, dat je ethische problematiek aan een kind kunt uitleggen.)
Of die verbinding altijd tot stand komt is een andere zaak.

Maar wat bedoel je met 'cultuurbeleid'? Waar denk je dan aan in hun geval?

Jeroen

bedankt voor jullie reacties,
ik antwoord stap voor stap.

siger,
ik heb je vraag doorverwezen naar malawi zelf, het antwoord:

I wrote some days back that according to me Malawi has got 2 problems which are;

1. Lack of a strong visionary leader and 2) overdependence of western donations.

What a person like you can do is to be part of the wind of change which is blowing slowly here in Malawi where by a small percentage of local young people has realized this and is working for a reverse. You need to work with them in civic educating the local Malawians, because when the local people are aware about how to choose good leaders then Malawi will have one. Civic education is the most vital tool as a good percentage of Malawians did not receive formal education.

You can also help in creation of a sustainable microfinance institutional and hence encourage in preaching the message to Malawians that they should dream of being independent economically in the near future. Think of people like Paul and his wife?

By co-incidence, you are working on this direction. If the chicken farm is established, the multipurpose building is constructed, then it will be easy to do this starting from Kabuma village. Furthermore, I have this word of wisdom which says that a journey of 1,000 kilometers begins with one step. So solving Malawian problems starts with a good will gesture of civic educating the local people even in a small village of Kabuma.

Een reply voor Bokkenrijder:

Mijn laatste email naar Shadreck:

Personal:
(Even though I will share this message with the people on the philosophy forum, if you can agree with it. Because I believe there is a lot of truth in there us whites need to realize)

Thank you very much on bringing clarity in my head again.
Since a long time I feel sangala again for knowing you and for having the luxery of working together with you.
Apologies for all the bad things I have been saying or doing to you throughout our years.

To be frankly, I think I am learning how to pray these days. I just take a lot of time to learn since I don't trust no church, no priest, no book to rely on. It took me a while to get over the idea of voicing out my human despair and fragility in front of something bigger then my personal ego. Because of my background and education I also had difficulties using the concept "God". Undergoing Chewa initiation helped me a lot. It also takes a while to learn how to get over the existential confusion (This is a very important white problem. You remember the evening in Leuven with the Spanish, Turkish, Polish and Flemish students. You expressed your worry about the alcoholabuse of our youth in combination with their lack of ambition) and how to learn use indepth intercultural experiences in daily life without being carried away by confusion.

Professional:

What advice can you give me concerning further preparation of the center. Actually I don't have a concrete way forward (except meeting Tina on Friday). It's clear to me that among the two of us you have the bigger picture concerning our work in Malawi.

Personal:

Probably because I myself am wrestling a lot with white problems. White problems are ghost problems. You can't see them but they are harming you.

Good night.

Date: Mon, 9 Jul 2012 07:11:58 +0200
Subject: Cultural Center
From: shadreckpadoko@gmail.com
To: michelepieters@hotmail.com

Thanks for your imagination of the cultural center. To me I think we have discussed a lot about the center and we will be discussing even in the days to come. In your mail, you have come with 3 suggestions (1) multipurpose building, (2) fancy building and (3) arena building.

My side of all these ideas; lets incorporate them all in one place. We should construct a building which will solve all the three questions. This building shall going to work as

1. An improvised education place, because gencoo will not going to construct a school in the village. Remember, a school is not our vision. So we will be conducting our school related work at the center.

2. It will work out as a village outreach clinic. We are going to further use the place in sensitization of HIV/Aids awareness in the village. We have an HIV support group already.

3. A meeting place of culture. African culture will meet western culture. Therefore we need computers and other audio video equipments for the local villagers.

4. Conducting meetings about development

5. Gule wamkulu will be performed here. We cannot have the bwalo but once in a while we can invite Gule wamkulu to celebrate with us hence we need an arena.

6. The local people will be using the place for different ceremonies like wedding parties and other important village meetings.

Therefore, we should have something in mind which can incorporate these suggestions. To me a simple building with several rooms for classrooms and computers is working. And we can keep an open space which will have chairs where people can sit down and watch events happening. Don’t be worried about the thieves as we have the guards guarding the place and at the same time, with such a place in the village, a lot of people will be around the place day in and out.

een reply voor futurusoof:

Shadrecks laatste reply:

You have my agreement on the suggestions about Malawi. You can share it with your friends, there is no problem with that.

Our friendship/relationship and partnership (both personal and professional)

We have experience both sides of life. Roughter, sorrow, pain and joy since the time we agreed to work together. We partnered while we were both Young and un experienced. We partnered because we were both ambitious, we were both eager to realize something on our own, not to work with my brother, whom by then everything was going okay with him and Kasupe and even with us (you were dear to him, same with me). We choose with one voice to work behind him, keeping our ideas and visions to our own trust, trusting our own intuition that things will grow big one. We did that even when there was no any reward of money.

Now we have grown together in 5 years time. We have learn to trust, mistrust, share secrets, agree, disagree and correcting each other (when I am typing these words, I am crying, tears are dropping in my eyes and for the first time in my life I am realizing how special you are and how far we have come). I remember in one of your e-mail, when we were sorting out the standoff between us, you said that “no matter what happens by the end of the day, it is between the two us”. Indeed throughout the years, and the years to come it will going to be between the two of us.

History is one of my favorite subject. That is why it is so easy for me to recall whatever one say or whatever happened in the past. Equally, in the same line, I have read about ordinary people who have accomplished extra ordinary things here on earth and changed the face of our contemporary word. Also being born in that family in the village, in the middle of nowhere, and within some years I am here in the city, this has also shaped the strong person I am as of today. Above all, it has been my Christian background that has modeled me into this person of hope for a better tomorrow.

By getting western education, it has helped me to read and be inspired about people. I have read about different historical characters; (Britain) Dr. David Livingstone, Sir Winston Churchill (America) George Washington, Abraham Lincoln, Theodore Roosevelt, JF Kennedy and Brack Obama, (France) Napoleon Bonaparte, Charles De Gore, (Germany) Adolf Hitler, (Greece) Prato, Aristotle and Alexander the great. (Russia) Lenin, Stalin, (China) Chairman Mao Zedong and Mahatma Gahnd in India not forgetting our own Nelson Mandera in South Africa and Dr. Kwame Mkulumah in Ghana.

When I was reading about these people, I have been fascinated by what they accomplished in their kind of leadership for humanity whether bad or good. These were people who were and are like us, but because they had a belief in something, because they were not happy with the situation around them, they stood on what they believed and yaah out of their vision, out of their passion they accomplished what they dreamed whether good or bad.

Compare Alexander the great and Adolf Hitler, both dreamed of an empire, huge empire. They died in pursuit of this empire. To them happiness was in the conquering of others, they died in following the long childhood vision. Dr Livingstone and JFK, believed that bringing hope to the hopeless is good, Livingstone died in Africa in trying to explore Africa for mission work, trade and western civilization (he died of Malaria in Tanzania). JFK died in America because he wanted to change the politics of America by then so that even the poor can have a voice and enjoy all the opportunities of America (he shoot by those who did not want this).

Of all the people I have mentioned, they inspire me in one way or another. They believed in what they wanted to be achieved no matter the opposition or setbacks. Back to our story, Gencoo has been possible because of our dreams. I want to assure you that you are going to have my support in whatever we are going to do in Gencoo, my support has been there and it will be there. I accepted you the way you are and you don’t need to apologies to me as I have also wronged you in so many ways. I have driven your head crazy sometimes and you have wished if you never met me.

It is true that I have a greater picture about our work here in Malawi. As I have been telling you that, it has been my fear not to fell with this project of Gencoo. Because, I have been saying that if we cannot deliver on our promises then I am the first person to face so many questions and ridicules from my friends, relatives and partners. But the way we have carried our work up to now, it has really removed any traits of shame on my face and indeed I can walk tall and present to people what we have done and what we are planning to do.

I promise to remain a friend and partner to us, our dream is real. What we need now is an injection of donation inform of money. If we can make this as our priority to fundraise for this dream for the next two years, then the vision will be there. Change is always made by people; it starts with people to people. What we are making it’s a change and it will be associated with you and me. Our legacy will remain forever, even when we will be dead and our bodies are rotten in our graves. But those buildings will be in that village, history will carry our names that we wanted to change the situation on the ground.

en bedankt, koen.

Beste Michèle, bedankt voor dit alles, het betekent heel veel om dit allemaal te mogen lezen. Had ik maar wat meer moed en vooral wat meer middelen om te helpen dan zou ik dat zeker willen doen. Vooral als ik zie hoe Shadreck naar de zaken kijkt en hoe hard hij zelf zijn best doet om zowel de projecten als jullie verhouding tot een succes te maken.

Ik heb het gevoel dat ik even een blik heb mogen werpen op iets wat ik zelf al lang verloren ben, namelijk het geloof in de medemens en in de dingen die we kunnen doen om de wereld een klein stukje beter te maken voor velen. Ik moet hier even goed over nadenken. Uit deze persoonlijke berichten spreekt veel wat ook voor mij belangrijk is.

Thanks a lot !

Dag Bokkerijder,

Het is absoluut geen verhaal van rozengeur en maneschijn.

Een paar weken geleden hadden we een ontzettend groot conflict. In onze hoofden hadden we onze zes jarige brug opgeblazen. We hadden zelfs een tussenkomst van derden nodig om de situatie te laten kalmeren.

Maar uiteindelijk komt dan toch het besef dat we te veel menselijkheid delen om elkaar los te kunnen laten.

Maar het is niet makkelijk.