1. Vroeger dacht ik dat het communisme en het fascisme twee uiteinden waren van een politiek spectrum waarin het liberalisme in al haar vormen het centrum vormde. Door Foucault ben ik daar wat van afgestapt. Waar liberalisme over macht gaat, in termen zoals Foucault ze gebruikt, maken communisme en fascisme gebruik van geweld tegenover hun bevolking. Liberalisme is een machtsdenken, waarbij een regering regeert over subjecten. Communisme en fascisme daarentegen organiseren hun bevolking als objecten. Hierover hopelijk later meer.
2. Het doel van het liberalisme is vrijheid scheppen (volgens Foucault). Dat levert, gezien een regering organiseert, een contradictie op, want om die vrijheid te scheppen, moet een regering gebruik maken van vrijheidsbeperkende maatregelen. Een voorbeeld daarvan zijn de autostrades. Een voetganger mag de autostrade niet betreden, wat een auto de vrijheid geeft om vol gas te geven.
   

Om even over te schakelen naar iets praktisch wil ik het hebben over het politiek discours en de moeilijkheid van links om haar boodschap over te brengen bij de bevolking. De media en het nieuws worden overspoeld door economisch nieuws, alsof dit het belangrijkste is. Meer dan andere zaken is geld het belangrijkste in een mensenleven. Maar wat in die berichten niet blijkt, is dat geld een middel is om vrijheid te kopen. En dat meer vrijheid voor de massa enkel bereikt wordt door geld te delen. Het wordt tijd dat links in staat is om haar verhaal verkocht te krijgen in termen van vrijheid, ipv in termen van geld.

Daarmee komen we meteen aan de reden waarom ik met Foucault bezig ben. Ik tracht beter te begrijpen hoe het liberalisme werkt. Om dat begrip toe te passen in de hedendaagse politiek (toepassen is natuurlijk een groot woord, ik heb geen representatie-ambities).