Complottheorieën over 9/11 vindt men, vooral op het internet, bij de vleet. De één al onwaarschijnlijker dan de andere, maar geen van hen wordt door de wetenschappelijke gemeenschap echt ernstig genomen. Behalve, zo meent Jeroen Olyslaegers, in het geval van WTC 7, de derde toren die op 11 september 2001 instortte. Hij verwijst daarvoor naar een documentaire van “Architects and Engineers for 9-11 Truth”. Deze groep van ingenieurs en architecten trekt het officiële onderzoek naar de instorting van de drie WTC-torens in twijfel en dringt bij de Amerikaanse overheid aan op nieuw onderzoek. Olyslaegers besluit hieruit dat een meerderheid van de wetenschappelijke experts ter zake de theorie van gecontroleerde afbraak (met behulp van explosieven dus) verkiest boven de verklaringen uit het officieel onderzoek.

Niets is echter minder waar. In werkelijkheid verwerpt slechts een handvol wetenschappers de officiële versie van de feiten. Complotdenkers publiceren hun “onderzoek” in de regel niet ...

De Nederlandse filosoof Emanuel Rutten meent een nieuw bewijs (zelf hij spreekt liever van een “argument”) voor het bestaan van God te hebben te gevonden. Hij haalde er zelfs enkele media mee (zie bijvoorbeeld dit artikel in DS). Intussen wordt zijn argument ook druk bediscussieerd op het internet. Aangezien ik als filosoof erg gefascineerd ben door vraagstukken uit de filosofie van de religie kon ook ik moeilijk weerstaan aan de drang om een kritische blik te werpen op Ruttens argument. In wat volgt, tracht ik de stelling te beargumenteren dat Ruttens argument faalt omdat het een non sequitur-redenering bevat.

Complotdenken is niet zonder gevaar. Dat bleek eens te meer toen Anders Breivik, doordrongen van complottheorieën, op vrijdag 22 juli een dubbele aanslag pleegde in het anders zo rustige Noorwegen, waarbij 76 onschuldige burgers het leven lieten.

Op de DeWereldMorgen.be verscheen op maandag 6 juni een opiniestuk van mij en Maarten Boudry als reactie op een opiniestuk van Patrick Vanden Berghe over de vermeende gevaren van gsm-straling. U vindt ons opiniestuk hier terug.

Peter Vereecke, oprichter van de Vlaamse complotdenkersclub Belfort-group, is de laatste tijd opnieuw erg actief in de strijd tegen vaccinaties. Na het antivaccinatiesymposium dat de groep hield op 13 februari vorig jaar werd het nochtans relatief stil op het antivaxersfront binnen de beweging. De aandacht van de Belforters ging toen in de eerste plaats uit naar het denkbeeldige fenomeen “chemtrails” (zie een eerdere blogpost). Tijdens een ander symposium vorig jaar, volledig gewijd aan het fenomeen “chemtrails”, werd zelfs een lijvig rapport aan het publiek voorgesteld dat het bestaan van “chemtrails” wetenschappelijk meende aan te tonen. Helaas bleek dat Case Orange-rapport niks meer dan als wetenschap verhulde complotlectuur (zie mijn analyse in Wonder en is gheen Wonder). Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Vereecke’s vraag voor een gerechterlijk onderzoek naar “chemtrails” werd afgesloten wegens ongegrond (eigenlijk kan je je afvragen waarom hij zo’n onderzoek überhaupt nodig acht ...

Onlangs (21– 27/3/2011) kwam het debat over levensbeschouwelijke vakken opnieuw op gang. In de opiniepagina’s van De Standaard verscheen een opmerkelijke, maar interessante reeks opiniestukken naar aanleiding van het voorstel van Groen! om de lessen zedenleer en godsdienst te vervangen door een eenheidsvak “burgerschap, filosofie en levensbeschouwing”. Het idee werd eerst ietwat onvoorzichtig toegejuicht door moraalfilosoof Patrick Loobuyck, nadien verketterd als partijdig en intolerant door Didier Pollefeyt (KUL) en Sonja Eggerickx (voorzitter UVV), en tenslotte opnieuw scherp gesteld door filosoof Ludo Abicht. Toch blijven in dit moeilijke, maar hoogdringende debat naar mijn mening een aantal hardnekkige misverstanden regelmatig opnieuw de kop opsteken. In dit artikel tracht ik een aantal daarvan op te lossen aan de hand van twee veelgestelde vragen: (1) Hoe neutraal kan zo’n eenheidsvak zijn?, en (2) Schuilt er geen gevaar in voor het fundamentele recht op godsdienstvrijheid? Wat volgt is een pleidooi voor ...

In een opinieartikel betreurt professor Stephan Claes (De Standaard, 18 januari) dat wetenschappers interessante onderzoeksresultaten gebruiken om antwoorden te zoeken op moeilijke filosofische vragen zoals het bestaan van God of het probleem van de menselijke vrije wil. Claes vangt aan met de opmerking dat Rita Carters conclusie inzake onze vrije wil ietwat voorbarig aandoet. Maar wanneer hij het wat verderop heeft over het atheïsme van Richard Dawkins komt hij tot de feitelijke kern van zijn betoog: het pleit inzake het bestaan van God kan niet beslecht worden met wetenschap, maar is een zuiver persoonlijke kwestie, zo meent Claes. Wetenschappers bezondigen zich volgens de psychiater al te vaak aan de naïviteit om hun eigen levensbeschouwelijke overtuiging bevestigd te zien in de wetenschappelijke stand van zaken.

De opkomst van draadloze technologieën allerhande gaat gepaard met een andere evolutie: stralingsangst. Velen zijn ervan overtuigd dat de straling afkomstig van dect-telefoons, gsm’s, radio’s, WiFi-netwerken etc. schadelijk is voor onze gezondheid. Die angst wordt bovendien stevig in de hand gewerkt door allerlei doemberichten in de media.

Kunnen religies (beter) begrepen worden als memeplexen? Dat was zowat de hoofdvraag van mijn masterproef wijsbegeerte. Op basis van Laudans criterium van het 'probleemoplossend vermogen' van een theorie, betekent dit dat ik een antwoord zocht op de volgende twee vragen: (1) Is de memetica in staat om adequate oplossingen te bieden voor empirische problemen?; en (2) Kampt de theorie met bepaalde anomalieën en/of conceptuele problemen? In wat volgt herhaal ik de conclusie van mijn analyse.

Het christendom wordt door haar gelovigen over het algemeen beschouwd als een bijzondere bron van morele normen en waarden. Van haar Kerk zou men dus op zijn minst een grote verantwoordelijkheidszin mogen verwachten bij het uitdragen van dit (vermeende) moreel gezag. De realiteit bewijst echter keer op keer het tegendeel. Onlangs nog noemde onze aartsbisschop Léonard aids een vorm van “immanente gerechtigheid”, en dat terwijl de Belgische Kerk in volle crisis verkeert na de talloze pedofilieschandalen. De aartsbisschop voelde zich andermaal misbegrepen, want hij had het slechts over “promiscue gedrag dat aids tot gevolg heeft”. Bovendien verstaat hij onder “immanente gerechtigheid” naar eigen zeggen geen straf van God.

Een leuke aanvulling op Kris Verburgh z'n laatste blogpost? Stephen Fry legt uit waarom het katholicisme vandaag meer kwaad dan goed in de wereld teweegbrengt.

Naar aanleiding van de recente uitspraken van aartsbisschop Léonard over het huidige katholieke onderwijs schreven enkele academici een opiniestuk in De Morgen. Daarin pleiten ze ervoor om de vakken godsdienst en niet- confessionele zedenleer te laten evolueren naar een eenheidsvak waar religieuze educatie (i.p.v. religieuze instructie) én filosofie centraal staan. Wie mijn blog wat volgt, zal zich herinneren dat ook ik geen echte fan ben van het huidige godsdienstonderwijs (zie hier). Het voorstel van prof. dr. Patrick Loobuyck sluit niet alleen beter aan bij de realiteit, maar is ook om evidente pedagogische redenen te verkiezen boven het huidige godsdienstonderwijs. Het godsdienstonderwijs moet niét strenger, zoals Léonard wil, maar gewoon anders en beter. Het opiniestuk van Loobuyck en anderen kan u hier lezen.